Dit is stAen. Gepassioneerd door vormen en materialen.
Toen stAen zijn vrouw leerde kennen en geen gepaste ring vond om zijn ontembare liefde mee uit te drukken, besloot hij die zelf te maken. Zowel de start van hun liefdevolle relatie, alsook het begin van stAen jewellery: het juwelenmerk waaronder Stijn intussen al bijna tien jaar klanten gelukkig maakt met prachtige op maat gemaakte trouwringen, verlovingsringen en speelse capsulecollecties.
Los van deze liefdevolle opdrachten, maakt StAen objecten die hem toelaten te doen wat hij het allerliefste doet: spelen.
stAen Art
stAen: "Ik maak huisjes die in je handpalm passen. In elk ontwerp zit een knipoog naar de plek waar ze terecht komen. Beschouw het als guerillia-kunst. Voor mijn laatste project maakte ik 63 unieke minihuizen met gouden glitters erin. Die verspreid ik in de expo Paradise, in de stad Kortrijk en her en der rond de expolocaties. Van zodra ik een huisje plaats, laat ik het - letterlijk én figuurlijk - helemaal los. Wat er verder mee gebeurt ligt niet meer in mijn handen. Wie een huis vindt kan kiezen: laten staan, een andere plek geven òf meenemen als koesterding. Ik vind het interessant om te onderzoeken wat ons drijft om iets te willen hebben: wat is de voldoening van iets te krijgen waarnaar je op zoek bent, ten opzichte van iets krijgen als een onverwacht cadeau? Ga je het dan meer koesteren of minder? Die interactie met de omgeving vind ik interessant. Ik ben als kunstenaar niet graag alleen op mijn eiland en wil voorbijgangers uitnodigen om mee te spelen. Zo hoop ik wat kleur, verwondering en souplesse toe te voegen in de stad.
De keuze voor een huis heeft verschillende redenen. Om te beginnen hebben mijn huisjes een vereenvoudigde, meteen herkenbare vorm. Het universele huis roept al snel een hele waaier aan beelden, ideeën en gevoelens op. Voorbijgangers mogen zelf invullen wat ze erin zien: Je kan aan een huis denken als een gezellige, veilige thuis, of een huis zien als symbool voor welvaart, rijkdom en zekerheid. Het idee om huizen te verschalen en weg te geven of ze op een strand te zetten waar ze tegen de avond wegspoelen, maakt dat 'willen bezitten van een huis' tegelijk relatief. De huisjes achterlaten is voor mij dan ook altijd loslaten.
Mijn doel is eenvoudig: ik wil een glimlach toveren op het gelaat van wie toevallig een huisje vindt. De kleine verzamelingen van mini-huizen die al op verschillende plaatsen (o.a. Watou, Bergen, Kortrijk) te geef zijn gezet, zijn stapjes in een groter geheel. Bij elke locatie maak ik er wat meer. Zo wil ik op een dag een stad kunnen bouwen zonder compromissen. Soms mis ik in onze blik op stedenbouw en architectuur de ongebonden speelsheid waar we als kind allemaal zo goed in waren... Hoe zou een stad eruit zien als mensen deze zelf vorm konden geven, los van alle beperkingen, kosten, regels, wetten, besturen en instanties?"
Deze huisjes, kan jij ze laten StAen? ;-)
Q&A's
Q: Waarom koos je voor een huisvorm?
A: Van alle tweedimensionale basisvormen is het bij uitstek de vijfhoek die een gevoel van herkenning uitlokt. Een lijn, cirkel of vierkant vraagt meestal om wat meer aanvulling. Door deze vijfhoek driedimensionaal uit te trekken, komt er bovenop de herkenbaarheid ook nog een tastbaar volume.
De buitenkant houd ik bewust neutraal. Zonder de franjes en kenmerken van 'echte' huizen. Met de binnenkant daarentegen leg ik graag een link met de locatie, of met een kunstenaar van de expo of het evenement.
Q: Hoe ga je te werk in je ontwerpproces?
A: Ik werk organisch, geraak door iets geboeid en dat loopt dan een beetje uit de hand. Vanuit een idee wil ik erachter komen hoe ik het precies kan uitwerken. Ik denk dat je zo op andere pistes terechtkomt dan bv. iemand die enkel is opgeleid als juwelenmaker en ook enkel dat als begrenzing kent. Ik voel een grote kracht in het spelen en proberen. Voor mij leidt die vrijheid net tot interessantere bevindingen. Ik word gedreven door mijn ideeën die me dwingen om telkens nieuwe oplossingen en materialen te zoeken om mijn ontwerpen mee te realiseren. (bv. mal uit plexi is nu nog stevig genoeg voor deze grootte van zandhuizen, maar deze zal volgend jaar al een mal in betonplex en zeilflos worden.)
Q: Wat drijft je om objecten te maken die je daarna wegschenkt aan mensen die je niet kent?
A: Nu ik al even een bepaalde leeftijd heb bereikt, valt me op dat je als volwassene niet meer de geijkte momenten van verlangen en verwondering kent die je als kind wel had. Ik mis dat verlangen naar Pasen of Sinterklaas. Daarom vind ik het leuk om huizen te geef te zetten. Vind je er een, dan zorgt misschien net die sprankel van verwondering ervoor dat je het meeneemt. Wat me ook fascineert is hoe mensen omgaan met iets 'niet hebben'. Niet alles is van evenveel waarde. En waarde an sich heeft natuurlijk ook niet voor iedereen dezelfde invulling: niet noodzakelijk is iets wat groot is, ook waardevoller.
Q: Zit er een boodschap achter?
A: Ik hou niet zo van zware beladenheid. Ik zoek meer de vrijheid, speelsheid en lichtheid op. Toch maak ik soms de bedenking dat deze huisjes, mochten ze op een dag iets waard worden, net zouden kunnen inspelen op de hebzucht van mensen. Dan wordt het een heel ander verhaal.